
د تازه ارزونو له مخې، په افغانستان کې د ۹۲٪ نه زیات سړکونه غیر فرش او معیاري نه دي. دې وضعیت د هغه ناروغانو لپاره جدي ننګونې رامنځته کړي چې د روغتیایي خدماتو ترلاسه کولو او انتقال اړتیا لري.
د ملي احصایې او معلوماتو ادارې لخوا خپاره شوي راپور له مخې، په افغانستان کې د ترانسپورت شبکې ۹۲٪ نه زیات لا تر اوسه غیر فرش او ناپاکه پاتې شوې دي. محمد حلیم رفیع، د دې ادارې ویاند، په ۱۵ سپتمبر ۲۰۲۳ کې څرګنده کړه چې د هېواد په شمول د ۲۴۵,۰۰۰ کلومتره پیژندل شویو سړکونو څخه یوازې ۷.۴٪ سړکونه فرش شوي دي.
دا خراب حالت د خلکو لپاره په مختلفو ولایتونو کې ګڼې ستونزې رامنځته کړي دي. د هلمند، تخار، badghis او ننگرهار د ولایتونو اوسیدونکو د خرابو سړکونو له کبله د ترافیکو اختلال او روغتیایي ستونزو په اړه خپلې اندیښنې څرګندې کړې دي. د مثال په توګه، د لشکرګاه او اب دائي تاریخي ځای ترمنځ اوو کیلومتره لرې لارې د ګڼو ناروغانو ژوند په خطر کې اچولی او د زراعت تولید له منځه وړي دي.
په شمالي او لویدیځو سیمو کې، د کلیوالو کسان هم د موټر د خرابیدو او په ورځني ژوند کې د سختیو راپور ورکوي. په بادغيس ولایت کې، د اب کماري لارې پرته، ټول مهم سړکونه په بشپړه توګه غیر فرش دي. دا وضعیت خاصه توګه د ښځو او ماشومانو لپاره زیانمن دی، کوم چې د مهمو خدماتو د ترلاسه کولو لپاره په سختۍ مخ دي.
د جوړولو متخصصین د دې خرابو حالاتو لاملونه له پنځه لسیزو جګړو، د بودیجې کمښت او د سړکونو د ساتنې پروګرامونو نشتوالی بولي. هغوی ټینګار کوي چې سړکونه باید هر ۱۵ کاله وروسته بیا په کار واچول شي؛ درانه بارونه او طبیعي پېښې کولی شي فرش سړکونه هم تباه کړي.
دغه متخصصین باور لري چې د کلیو سړکونو پرمختګ او ښه والی یوازې د ترانسپورت اړتیا نه، بلکې د زراعت په اقتصاد کې د بیا ژوندي کولو او د مهمو خدماتو ته مساوي لاسرسي لپاره هم اړتیا ده. له همدې امله، د دې برخه کې د بیا ارزونې اړتیا ورځ تر بلې زیاته کیږي.