د طالبانو په ولکه کې د ښځو پر ضد د توپیرونو او جنسي ځورونو د اندیښنې راپور

د یوه خبر سرچینې او د ملګرو ملتونو کلنۍ راپور له مخې، د طالبانو جنګیالیو لخوا په شمالي او مرکزي ولایتونو کې د تو کول، جنسي ځورونې، شکنجې او ښځو ته د جبري ودونو په شمول، د شاک وړ جرمونه افشا شوي دي.

د ښځو پر ضد د منظمې تاوتریخوالي د زړه راښکونکې کیسې

په افغانستان کې د شمالي او مرکزي ولایتونو لپاره ترسره شوې یوه پراخه پلټنه د جنسي تاوتریخوالي، تو کول، جبري ودونو او د طالبانو نظامي مرکزونو کې د ښځو په جبري رقصونو کې د سیستماتیکو او اندوهجن پیښو څرګندونه کوي. د دې میداني راپور له مخې، د جمهوریت د سقوط وروسته، ښځې د افراطی پالیسیو له امله لومړني قربانيان شوي دي. په غیر پښتون سيمو کې، دغه کموالی د ښوونې او روزنې او د کاري حقونو له ضایع کیدو زیات دی، د ښځو امنیت او عزت حتی د خپلو کورونو دننه هم سخت وځپل شو. محلي سرچینې تاییدوي چې د ډلې یو څه قوماندانان د کورنیو غریبي څخه ګټه پورته کوي یا فشار راوړي ترڅو د کم عمره نجونو د جبري اخیستو لاره هواره کړي.

د یوه نجلۍ قضیه چې د پلار پور له امله په ۱۲ کلنۍ کې زنداني شوه

په دې حوشي مثال کې، د بادغیس ولایت د بالا مرغه‌پ سیمه کې د قوربان ګل په نامه یوه ښځې لخوا خپره شوې یوه ویدیو د هغې ۱۷ کلنې لښت ته د سادیقې د غمجن سرنوشت افشا کوي. دغه غمجن مور څرګنده کړه چې د هغې لور په ۱۲ کلنۍ کې د پلار پور له امله د یوه محلي طالبان تړاو لرونکي ځواکمن شخص لخوا نیول شوې ده، چې خدای نازر نومیږي.

د دې ماشومې د آزادولو پر ځای، د بادغیس طالبان محکمې او بیا د ډلې د لوړې محکمې په کندهار کې هغې ته د جبري ودونو یا زندان ترمنځ یوه انتخاب وړاندې کړ. سادیقې زندان ته د تللو انتخاب وکړ او د خپل ځواني پنځه کاله یې د قید په تلاو کې تېر کړل. د هغې مور زیاتوي چې د دې قضیې وکیل حامد، چې ددې قضیې په څارنه کې و، دوه کاله مخکې په هرات کې په نامعلوم ډول وژل شوی دی.

په رسمي UN راپور کې د جنسي جرمونو راپور

د دې افشا کیدو سره سم، د ملګرو ملتونو د سرمنشي کلنۍ راپور په جنګونو کې د جنسي تاوتریخوالي په اړه په رسمي توګه د دې ادعاوو تایید کوي. د افغانستان لپاره د ملګرو ملتونو مرسته کوونکې اداره (UNAMA) د جنسي ځورونې، ډلګۍ ته د جنسي ځورونې، جبري ناپوشۍ او د اعتراض کوونکو ښځو شکنجې ګڼ شمېر پیښې یې په خپل ربع راپور کې ذکر کړې دي. ملګري ملتونه خبرداری ورکړی دی چې د خپلواک قضايي نظام د بشپړه ناکامۍ، د قربانیانو د وېرولو او د ملاتړ میکانیزمونو د نشتوالي له امله، په افغانستان کې د دې نوعیت د واقعي شمېرنې متوقع دی چې ثبت شوې شمیرې څخه خورا زياتې دي. نړیواله ټولنه باید په چټکۍ سره د دې بشري کړکیچ د حل لپاره مداخله وکړي.