پشتپرده چرخش بزرگ امنیتی اسلامآباد؛ افزایش بیسابقه واردات تجهیزات نظامی پاکستان از چین
یک منبع خبری در گزارشی تحلیلی فاش ساخت که سیاستهای تحریمی ایالات متحده در دهههای گذشته، نتیجه معکوس داشته و سبب شده است تا پاکستان با قطع وابستگی نظامی به غرب، بیش از هشتاد فیصد نیازهای تسلیحاتی خود را از چین تأمین کند…
آژانس خبررسانی رسمی اسپوتنیک روسیه در گزارشی مفصل پیرامون پیامدهای راهبردی و نتایج معکوس سیاستهای تحریمی غرب، به بررسی ریشههای خریدهای بزرگ و بیسابقه نظامی اخیر پاکستان پرداخته است. این رسانه این پرسش کلیدی را مطرح کرده که چرا اسلامآباد در یکی دو سال گذشته، به جای تکیه بر سلاحهای سنتی امریکایی، به گونه کامل دست به دامن زرادخانههای ارتش چین شده است.
آمارهای رسمی نشان میدهند که پاکستان در سالهای اخیر نزدیک به هشتاد فیصد از کل واردات نظامی و تسلیحاتی خود را از چین دریافت کرده است. این رقم نشاندهنده یک چرخش بزرگ و تاریخی نسبت به دوران جنگ سرد است؛ زماتی که ایالات متحده امریکا به حیث بزرگترین و اصلیترین تأمینکننده جنگافزارها و دیگر تجهیزات نظامی ارتش پاکستان عمل میکرد.
درسهای تاریخی اسلامآباد از تحریمهای واشینگتن
سلطان ام هالی، کپیتان متقاعد نیروی هوایی پاکستان، در گفتوگوی اختصاصی با آژانس خبررسانی اسپوتنیک فاش ساخت که دلیل اصلی این گسست نظامی، اعمال تحریمهای غیرقابل پیشبینی و مکرر از سوی واشینگتن بوده است. وی خاطرنشان کرد که در جریان درگیریهای خونین میان پاکستان و هند در سالهای ۱۹۶۵ و ۱۹۷۱ عیسوی، ایالات متحده تحریمهای تسلیحاتی سختی را بر هر دو کشور وضع کرد، اما آسیب اصلی این تصمیم متوجه اسلامآباد شد؛ زیرا ارتش این کشور به گونه مطلق به تجهیزات و قطعات غربی متکی بود و در میانه جنگ زمینگیر گردید.
در آن برهه حساس تاریخی، بیجینگ از فرصت استفاده کرده و برای نجات ارتش پاکستان وارد میدان شد. این تجربه تلخ در دوران پس از جنگ سرد نیز تکرار گردید و قصر سفید بار دیگر با بهانههای گوناگون، دسترسی جنرالان پاکستانی را به سختافزارهای حیاتی و مدرن مختل ساخت.
امتیاز خاص پکن؛ انتقال تکنالوژی بدون شروط تحمیلی
در نقطه مقابلِ رفتارهای واشینگتن، چین بار دیگر وارد معامله با اسلامآباد شد، اما این بار با یک پیشنهاد اغواکننده: انتقال کامل تکنالوژی های بومی و ساخت مشترک تسلیحات پیشرفته در داخل خاک پاکستان. این رویکرد استراتیژیک درست برعکس سیاستهای کشورهای غربی است که به ندرت حاضر به انتقال دانش تخنیکی میشوند و در صورت موافقت نیز، مجموعهای از شروط محدودکننده، سیاسی و امنیتی را بر کشور خریدار تحمیل میکنند.
در سایه این همکاریهای عمیق، ارتش پاکستان اکنون طیف وسیع و مقتدری از سیستمهای جنگی چینی از جمله جتهای جنگنده نسل جدید، سامانههای هوایی مدافعه مدرن، طیارات پیشرفته هشدار اولیه (آواکس)، ناوچههای راکتانداز و زیربحریهای هجومی را به خدمت گرفته است. کارشناسان افغان و منطقوی بر این باورند که این تسلیح بیسابقه همسایه جنوبی توسط چین، موازنه قدرت را در حوزه جنوب آسیا به شدت تغییر داده و بازتابی از شکست کامل دپلوماسی اجبار قصر سفید در منطقه است.
