تأثیر کمبود برق بر خدمات صحی و آموزشی در افغانستان

گزارش پلان توسعه ملل متحد نشان می‌دهد که ۴۲ درصد جمعیت افغانستان به برق دسترسی دارند و مشکلات زیرساختی مانع از گسترش آن به مناطق دورافتاده می‌شود.

پلان توسعه ملل متحد: ۴۲ درصد جمعیت افغانستان به برق دسترسی دارند

بر اساس اعلام پلان توسعه ملل متحد، دسترسی به برق پایدار یکی از چالش‌های اساسی در افغانستان به شمار می‌رود. این مسئله تأثیرات مستقیم و قابل توجهی بر خدمات صحی، آموزش، معیشت و رشد اقتصادی دارد. گزارش این نهاد نشان می‌دهد که حدود ۴۰ تا ۴۲ درصد از جمعیت کشور به شبکه برق سراسری دسترسی دارند، اما باید توجه داشت که ۹۰ درصد این دسترسی در مناطق شهری متمرکز است و جمعیت روستایی از کمبود شدید برق رنج می‌برد.

چالش‌ها و ضرورت گسترش شبکه برق

گسترش شبکه برق به مناطق دورافتاده به دلیل مصرف بالا و مشکلات زیرساختی با چالش‌های زیادی مواجه است. در این راستا، انرژی‌های تجدیدپذیر به‌عنوان یکی از گزینه‌های عملی برای تأمین برق در این مناطق مطرح شده است. نصب سامانه‌های انرژی تجدیدپذیر در مکاتب و مراکز صحی و پیاده‌سازی مدل‌های مالی مبتنی بر اشتراک جمعیت محلی می‌تواند به پایداری این طرح‌ها کمک کند.

فروش برق مازاد و بهبود شرایط کاری

در برخی مناطق، برق اضافی به خانه‌ها و فروشگاه‌های اطراف فروخته می‌شود تا هزینه‌های نگهداری تجهیزات تأمین گردد. یکی از نمونه‌های موفق، برق‌رسانی تجدیدپذیر به مارکیت‌های نسوان است که به صاحبان کسب‌وکار این امکان را می‌دهد تا ساعات بیشتری فعالیت کنند و از قطع برق کمتری رنج ببرند.

وابستگی به برق وارداتی و راهکارهای داخلی

پلان توسعه ملل متحد تأکید کرده که انرژی تجدیدپذیر می‌تواند به بهبود خدمات صحی و آموزشی، ایجاد اشتغال و تقویت معیشت کمک کند و افغانستان را از مرحله تاب‌آوری به سمت احیای اقتصادی سوق دهد. افغانستان به‌شدت به برق وارداتی وابسته است و حدود ۸۰ درصد از برق مورد نیاز خود را از کشورهای همسایه تأمین می‌کند؛ که این واردات بیشتر از کشورهای آسیای مرکزی از جمله ازبیکستان، تاجکستان و ترکمنستان انجام می‌شود. وابستگی به واردات، همراه با دسترسی نابرابر به برق، آسیب‌پذیری شبکه برق افغانستان را افزایش داده و بنابراین توسعه تولید داخلی و استفاده از انرژی تجدیدپذیر در مناطق دهاتی و دورافتاده ضروری به نظر می‌رسد.