زنان بامیان در شرایط دشواری برای تأمین نان خانواده خود تلاش میکنند. فقر ۶۲ درصدی و کاهش کمکهای بشردوستانه، آنها را مجبور کرده است تا با کارهای سخت، زندگی را بگذرانند.
زنان بامیان برای تأمین نیازهای خانواده، کارهای طاقتفرسا را انجام میدهند
بامیان، سرزمین معروف به آثار تاریخی، این روزها شاهد تلاشهای طاقتفرسا از سوی زنانی است که برای تأمین نان، پا به پای مردان خانواده در زیر بار فقر کار میکنند. این زنان در شرایطی سخت و با توجه به غفلت طالبان و کاهش کمکهای بشردوستانه، مسئولیت تأمین زندگی خانواده را به دوش دارند.
در سرمای زودرس بامیان، زنانی مانند «رباب» پیش از طلوع آفتاب، سفرههای خالی را برای طفلان آماده کرده و پس از قفل کردن در خانه برای ایمن نگهداشتن طفلان، به سوی کار در مزارع و بازارها میروند. رباب میگوید که برای کسب روزانه ۱۵۰ تا ۲۰۰ افغانی، از ساعت ۷ صبح تا شب در مزارع کچالو کار میکند، ولی در بسیاری از روزها امکان پیدا کردن کار وجود ندارد و کودکانش ناچار در خانه میمانند.
مغارههای بامیان؛ پناهگاههای افراد نیازمند در سرمای زمستان
مغارههای تاریخی بامیان امروزه به پناهگاهی برای خانوادههایی تبدیل شده که از شدت فقر به این مکانها پناه بردهاند. «حکیمه»، یکی از باشندگان این مغارهها، اظهار میدارد که مردان خانواده حتی در یک ماه بیشتر از یک هفته کار نمییابند و درآمد محدود مزارع کچالو نمیتواند هزینههای خوراک را تأمین کند.
او به این نکته اشاره میکند که هیچ نهاد امدادرسانی به وضعیت این خانوادههای نیازمند توجه نکرده است. با نزدیک شدن زمستان، نگرانی از تأمین نان و کمبود فرصتهای شغلی، ناامیدی را در میان مردم بامیان افزایش داده است.
فعالان مدنی: بیکاری در بامیان به اوج خود رسیده است
عبدالواحد، یکی از فعالان اجتماعی در بامیان، تأکید میکند که گزینههای شغلی در این ولایت به طور کلی وجود ندارد و در پروژهها و معادن نیز فقط افراد غیربومی و وابسته به طالبان استخدام میشوند. او همچنین از سوءاستفاده و توزیع ناعادلانه کمکهای بشردوستانه از سوی مقامات محلی طالبان شکایت دارد.
در حالی که مسئولان طالبان نرخ فقر در بامیان را ۶۲ درصد اعلام کردهاند، مشاهدات میدانی نشان میدهد که عمق بحران به مراتب بیشتر از آمارهای رسمی است. زنان بامیانی نه تنها از حقوق اساسی خود محروماند، بلکه در تلاش برای بقا، مجبور به تحمل کارهای سخت و طاقتفرسا هستند.
