کاهش فرصتهای شغلی در افغانستان، بسیاری از خانوادهها را به قرضداری وادار کرده است. نرخ بیکاری اکنون به ۳۰ درصد رسیده و ۲۹ میلیون نفر قادر به تأمین نیازهای ابتدایی خود نیستند.
بحران بد اقتصادی و بیکاری در افغانستان
نبود کار و کاهش درآمد، باعث بروز مشکلات جدی برای خانوادههای افغان شده است. شفیقالله، مردی دارای معلولیت از ننگرهار، به دلیل بیکاری و عدم درآمد کافی، به قرض گرفتن از دکانداران روی آورده تا غذای خانواده ۱۳ نفرهاش را تأمین کند. او بیان میکند: “برای تهیه آرد یا برنج، مبلغی از دکاندار قرض میگیرم، اما بسیاری از آنان دیگر نمیتوانند قرض بدهند.”
این وضعیت فقط به شفیقالله محدود نمیشود؛ وزارت کار و امور اجتماعی طالبان اعلام کرده که نرخ بیکاری به ۳۰ درصد رسیده است. در حالی که بانک جهانی در سال ۲۰۲۱، این نرخ را حدود ۱۲ درصد ذکر کرده بود. گلمحمد، کارگر روزمزد در کابل، نیز به مشکلات اقتصادی و کمبود فرصتهای کاری اشاره کرده و میگوید که زندگیاش را از طریق قرض کردن میگذراند.
مشکلات معیشتی و ضرورت برنامهریزی مناسب
الکساندر دیکرو، رئیس برنامه توسعهای ملل متحد (UNDP)، در تاریخ ۱۵ سرطان ۱۴۰۵ اظهار داشت که از هر چهار نفر در افغانستان، سه نفر قادر به تأمین نیازهای اساسی خود نیستند. او به بحرانهای شامل فقر و محدودیتهای کاری زنان اشاره کرد که بر اوضاع اقتصادی تأثیر گذاشته است.
فروشندگان مواد غذایی در کابل نیز از افزایش درخواستها برای قرض گرفتن خبر میدهند و میگویند این موضوع فشار اقتصادی بر آنان را نیز بیشتر کرده است. محمد ظاهر، فروشندهای از کابل، میگوید: “بسیاری از مشتریان هر ماه مواد ضروری خود را به قرض میبرند و این برای ما مشکلاتی ایجاد کرده است.”
لزوم تقویت مهارتهای شغلی و سرمایهگذاری
کارشناسان اقتصادی بر این باورند که بهبود وضعیت اقتصادی افغانستان نیازمند بیشتر از ایجاد فرصتهای کاری است. بشیر دودیال، کارشناس اقتصادی، میگوید: “ما نیاز به مهارتهای تخصصی و ابتکاری داریم. اگر فرصتهای شغلی ایجاد شود، باید شرایط برای فراگیری مهارتها نیز مهیا باشد.”
این کارشناسان بر اهمیت سرمایهگذاری و حمایت از بخش خصوصی تأکید کرده و میگویند که محیط مناسب برای فعالیتهای اقتصادی و دسترسی به منابع مالی میتواند به کاهش بیکاری و بهبود وضعیت معیشتی مردم کمک کند.