گزارشها حاکی از آن است که طالبان با استفاده از شکنجه و بازداشتهای خودسرانه، از شهروندان اعترافهای اجباری میگیرد و این اعترافها را به عنوان دستاوردهای امنیتی منتشر میکند.
شکنجه و اعترافگیری اجباری طالبان
بر اساس گزارشهای مستند، طالبان در اقداماتی چند، از بازداشتهای خودسرانه و اعمال شکنجههای شدید جسمی و روانی بر شهروندان بیگناه استفاده میکند. این اعترافها سپس از طریق رسانههای وابسته به گروه طالبان منتشر میشود. به گفته آگاهان، این شیوه هم برای سرپوش گذاشتن بر جنایتهای خود و هم برای مقصر جلوه دادن غیرنظامیان به کار گرفته میشود.
نمونههایی از اعترافگیری اجباری
این رویکرد در پروندههایی چون حمله به گردشگران خارجی در بامیان و درگیریهای ولسوالی کامدیش ولایت نورستان مشهود است. در تازهترین مورد، خبر مرگ داد رحمانی، یکی از نظامیان حکومت پیشین در ولایت پنجشیر منتشر شد. رسانههای تحت کنترل طالبان بلافاصله نوار تصویری از اظهارات پدر و برادر او به نمایش گذاشتند که ادعا میکردند وی به دلیل مشکلات روانی خودکشی کرده است.
آگاهان نظامی این ادعا را به شدت زیر سؤال برده و بر این باورند که فشارها و شکنجههای طالبان عامل اصلی تغییر وضعیت روانی این فرد بوده است.
شهادت قربانیان شکنجههای طالبان
یکی از شهروندان که به دلیل اتهام دست داشتن در یک رویداد امنیتی از سوی استخبارات طالبان بازداشت شده بود، روایت تکاندهندهای از شکنجه برای اعترافگیری ارائه کرده است. این فرد در یک گفتوگو بیان کرد که پس از مشاهده تیراندازی طالبان به مردم، به همراه دو کارمند دیگر رستوران بازداشت شدند.
این بازداشتشده افزود که مأموران طالبان با ورود به عملهای غیرانسانی، فشارهایی را بر آنان وارد کردند تا دست به اعتراف بزنند. او به شدت شکنجهها اشاره کرد که منجر به پذیرش اجباری اتهام وی شد. پس از آزادی، متوجه شدند که اعترافهای آنان به عنوان موفقیتهای امنیتی منتشر شده است.
استفاده ابزاری از اعترافها
نتایج این گزارشها نشان میدهد که نشر اعترافهای تصویری از بازداشتشدگان به ابزاری برای توجیه روایتهای رسمی طالبان و پنهان کردن نقش افراد خودی در رویدادهای مرگبار تبدیل شده است. این شیوه نه تنها به انتقادات و نقض حقوق بشر در کشور دامن میزند، بلکه به بیاعتمادی عمومی نسبت به این نهاد نیز میافزاید.
