شعلهور شدن مجدد منازعات قومی و ملکی میان کوچیها و دهاقین در مرکز افغانستان
گزارشهای میدانی از ولسوالیهای حصه اول بهسود (میدانوردک) و جاغوری (غزنی) نشان میدهد که ورود بیرویه و هماهنگشده کوچیها به مناطق زراعتی و علفچرهای شخصی دهاقین بومی، خسارات سنگینی به بار آورده است. باشندگان محل طالبان را به حمایت آشکار از کوچیها و اعمال فشار بر جوامع شیعهنشین متهم کرده و هشدار میدهند که این روند در کنار خشکسالی، به فقر مطلق و کوچ اجباری دهاقین منجر خواهد شد…
منابع محلی در ولسوالی حصه اول بهسود ولایت میدانوردک از تشدید بحران و درگیری میان باشندگان بومی و کوچیها خبر میدهند. بر اساس این گزارشها، طی دو هفته اخیر، گروههای بزرگی از کوچیها رمههای مواشی خود را به صورت عمدی وارد زمینهای زراعتی، چمنها و علفچرهای شخصی مردم کردهاند که این امر به تخریب گسترده کشتزارها و باغات آسیبپذیر منطقه انجامیده است. دهقانان معترض میگویند هرگونه اعتراض مسالمتآمیز آنان به این وضعیت، با واکنش خشن، اسلحه و زورگویی کوچیها مواجه میشود که امنیت روانی کل منطقه را به مخاطره انداخته است.
ترکیب مرگبار خشکسالی و فشار اقتصادی در جاغوری
همزمان با بهسود، وضعیت در ولسوالی جاغوری ولایت غزنی نیز به همین شکل توصیف شده است. جاغوری که پیش از این با بحران شدید خشکسالی، افت بیسابقه سطح آبهای زیرزمینی و فقر دستوپنجه نرم میکرد، اکنون با چالش ورود بیرویه و تهاجمی مواجه شده است. این وضعیت، زنجیره تأمین درآمد دهقانان را که دههها از طریق زراعت و مالداری سنتی در علفچرهای بومی تأمین میشد، کاملاً قطع کرده است. فعالان محلی هشدار میدهند که ادامه این روند، اقتصاد روستایی را در این ولسوالی پرجمعیت فلج خواهد کرد.
اتهام تبعیض سیستماتیک و کوچ اجباری
باشندگان این مناطق، اداره طالبان را متهم میکنند که نه تنها نقشی در مهار این تنشها ایفا نمیکنند، بلکه با حمایتهای لوجستیکی و حقوقی از کوچیها، زمینه را برای اعمال فشار سیستماتیک بر مناطق مذهبی و قومی خاص فراهم میسازند. به باور آگاهان محلی، ورود زودهنگام و بدون کنترول مواشی در موسمی که کشتزارها تازه به ثمر نشستهاند، ابزاری برای به ستوه آوردن مردم بومی و وادار کردن آنها به ترک دیار و مهاجرتهای اجباری فراسرحدی است.
استمداد از نهادهای بینالمللی در غیاب عدالت
در غیاب نهادهای عدلی و قضایی مستقل و بیطرف در ساختار کنونی، نماینده گان و متنفذان محلی بهسود و جاغوری با صدور فراخوانهایی از نهادهای حقوق بشری بینالمللی و جامعه جهانی خواستهاند تا در برابر این تعرضهای آشکار سکوت نکنند. آنان تأکید دارند که این منازعات کهنه قومی و ملکی، در حال حاضر به حیث یک ابزار فشار سیاسی استفاده میشود و در صورت عدم مداخله نهادهای ناظر، احتمال وقوع برخوردهای خونین اجتماعی در مناطق مرکزی افغانستان دور از انتظار نخواهد بود.
