نگرانی از افزایش مرگ‌ومیر مادران و نوزادان در ولایت‌های جنوبی افغانستان

وضعیت صحت عامه و تداوی در ولایت‌های جنوبی افغانستان، خاصتاً کندهار و هلمند، به یک بحران جدی تبدیل شده است. خانواده‌ها به دلیل نبود امکانات صحی، با خطرات جانی روبه‌رو شده‌اند و جان مادران و نوزادان در این مناطق به شدت در معرض خطر است…

فاجعه انسانی در ولسوالی‌های جنوبی افغانستان

گزارش‌های غیررسمی از ولسوالی موسی قلعه ولایت هلمند حاکی از مرگ یک زن ۲۵ ساله به نام خیاشنه هنگام ولادت است. این مورد نشان‌دهنده کمبود جدی خدمات صحی در مناطق دوردست است. مردی که خواست نامش فاش نشود، گفت که بسیاری از زنان باردار پیش از رسیدن به مراکز صحی جان خود را از دست می‌دهند.

کمبود خدمات صحی و سفرهای طولانی

باشندگان مناطق جنوب افغانستان، از جمله کندهار، هلمند، ارزگان و زابل، از فقدان مراکز صحی صحبت می‌کنند. مراکز صحی که پیشتر خدمات اساسی ارایه می‌دادند، امروزه با کمبود شدید پرسونل و امکانات روبه‌رو هستند. عبدالستار، شهروند کندهار، بیان می‌کند که مردم مجبورند برای دریافت درمان‌های اولیه ده‌ها کیلومتر سفر کنند. اما نباید فراموش کرد که بسیاری از خانواده‌ها، خاصتاً اقشار کم‌درآمد، حتی توانایی انجام این سفرها را ندارند.

بحران صحت عامه مادر و طفل

یک داکتر زن از شفاخانه حوزوی میرویس کندهار نیز با اشاره به کمبود شدید امکانات صحی می‌گوید که هر شب یک مادر جان خود را از دست می‌دهد. او توضیح می‌دهد که این مرگ و میرها ناشی از ازدحام شدید مریضان و عدم توانایی تیم‌های صحی در ارایه خدمات بهینه است. عدم دسترسی به داروها و کمبود کادرهای مسلکی، مشکلات را دوچندان کرده است.

توجه جهانی و پیگیری مشکلات

شفیع‌الله، یکی از باشندگان ارزگان، خواستار توجه فوری نهادهای مسئول و بین‌المللی به این بحران شده است. او خاصتاً بر ضرورت دریافت کمک‌های فوری برای زنان و اطفال تأکید کرد. گزارش‌ها از سازمان ملل نشان می‌دهد که افغانستان هنوز یکی از بالاترین نرخ‌های مرگ‌ومیر مادران و نوزادان را در جهان دارد. اولگا چریفکو، نماینده دفتر هماهنگی امور بشری سازمان ملل، اظهار می‌کند که سالانه حدود ۶۰۰ مادر از هر ۱۰۰ هزار ولادت جان خود را از دست می‌دهند.

تأثیرات بسته شدن مراکز صحی

طبق آمار یونیسف، در ماه‌های اخیر، بسیاری از مراکز صحی تحت پوشش این سازمان بسته شده‌اند. تحولات اخیر نشان‌دهنده کمبود جدی کادرها و کاهش کمک‌های بین‌المللی به کشور است. پیامد این مشکلات، افزایش تعداد مرگ‌های مرتبط با ولادت و عدم دسترسی به مراقبت‌های صحّی است.