سیلاب ۱۸۰۰ خانواده افغان را آواره کرد؛ جزئیات خسارات گسترده در سراسر کشور
جاری شدن سیلابهای سهمگین در ۱۱ ولایت افغانستان دستکم ۱۷ کشته و ۱۱ زخمی برجا گذاشت و خسارات سنگینی به زیرساختها، منازل مسکونی و زمینهای زراعتی وارد کرد. اداره مبارزه با حوادث هشدار داد که بیش از ۱۸۰۰ خانواده تحت تأثیر این رویداد قرار گرفته و ولایت فراه با بیشترین میزان خسارات مالی مواجه شده است…
فاجعه طبیعی در ۱۱ ولایت افغانستان
بارندگیهای شدید و سرازیر شدن سیلابهای ناگهانی در نقاط مختلف کشور، بار دیگر تراژدی آفرید. محمد یوسف حماد، سخنگوی اداره مبارزه با حوادث، اعلام کرد که ولایتهای کاپیسا، پروان، دایکندی، ارزگان، کندهار، هلمند، بادغیس، فاریاب، بدخشان، فراه و هرات شاهد وقوع سیلابهای ویرانگری بودهاند که منجر به جانباختن ۱۷ تن و زخمی شدن ۱۱ نفر دیگر شده است.
سوگ ملی در هرات و آوارگی هزاران خانواده
در میان قربانیان این حوادث، گزارشهای رسیده از ولایت هرات حاکی از یک فاجعه خانوادگی است. محمد یوسف سعیدی ، سخنگوی والی هرات، تأیید کرد که پنج تن از قربانیان سیلاب در این ولایت، اعضای یک خانواده بودهاند که جان خود را از دست دادند. آمارهای رسمی نشان میدهد که بیش از ۱۸۰۰ خانواده در پی این رویدادهای طبیعی، دارایی های خود را از دست داده و در وضعیت معیشتی دشواری قرار گرفتهاند.
ابعاد ویرانی زیرساختها و بخش زراعت
گزارشهای تخنیکی اداره مبارزه با حوادث، عمق فاجعه را در بخش زیربنایی نشان میدهد. بر اساس این آمار، ۲۷۴ منزل مسکونی بهطور کامل و ۵۱۸ خانه دیگر بهصورت قسمی تخریب شدهاند. خسارات تنها محدود به خانهها نبوده و تأسیسات عامالمنفعه نیز آسیب جدی دیدهاند؛ از جمله تخریب ۸ مسجد، ۱۱ دکان، ۸ پل و بیش از ۲۰۰ کیلومتر سَرک که ارتباط میان قریهها را قطع کرده است. همچنین نابودی هزار و ۲۱ کاریز و کانال آبیاری در کنار تخریب ۱۴۹ سیستم برق خورشیدی، ضربه مهلکی به بنیه اقتصادی مناطق سیلزده وارد آورده است.
نابودی اراضی زراعتی و تهدید امنیت غذایی
بخش زراعت که ستون فقرات معیشت مردم است، از این بلای طبیعی در امان نمانده است. سیلابها حدود ۱۴ هزار جریب زمین زراعتی را زیر رو رسوبات برده و تعداد زیادی از مواشی باشنده گان را تلف کرده است. در این میان، ولایت فراه به لحاظ خسارات مالی در صدر فهرست قرار گرفته و وضعیت زیرساختهای آن نگرانکننده توصیف شده است. کارشناسان بر این باورند که فرسودگی سیستمهای تخنیکی و نبود نقشهراه جامع برای مدیریت بحران، باعث شده است که بارشهای موسمی هر ساله به جای آبادانی، مصارف سنگین جانی و مالی بر دوش مردم بگذارد.
