سیاستهای سختگیرانه طالبان، مهاجران را به آغوش مرگ میفرستد
قوماندانی امنیه طالبان در فراه تأیید کرد که ۱۰ شهروند افغان هنگام تلاش برای عبور غیرقانونی به ایران در بندر ابونصر فراهی، کشته و دو نفر ناپدید شدند…
تأیید طالبان و ناپدید شدن دو نفر دیگر در بندر ابونصر فراهی
قوماندانی امنیهٔ حکومت طالبان در ولایت فراه اعلام کرد که ۱۰ شهروند افغانستان هنگام تلاش برای عبور غیرقانونی به ایران، توسط سرحدبانان ایرانی هدف قرار گرفته و کشته شدهاند.
محمد نسیم بدری، سخنگوی قوماندانی امنیهٔ ولایت فراه، در اعلامیهای در شبکهٔ ایکس، این خبر را تأیید کرد و افزود که در این رویداد دو تن دیگر نیز لادرک هستند.
به گفتهٔ بدری، این افراد تلاش میکردند تا بهطور غیرقانونی از طریق بندر شیخ ابونصر فراهی وارد خاک ایران شوند. وی تأکید کرد که عساکر ایرانی به سوی تعدادی از ساکنان این ولایت که قصد عبور غیرقانونی از سرحد را داشتند، تیراندازی کردند و منجر به کشته شدن ۱۰ نفر شدند.
تاکنون مقامهای ایرانی در مورد تیراندازی و کشتهشدن این باشنده گان افغان اظهارنظر رسمی نکردهاند.
با این وجود، مقامهای ایرانی پیشتر به صورت رسمی هشدار دادهاند که با افرادی که تلاش کنند بهطور غیرقانونی از سرحد این کشور عبور کنند، بهشدت برخورد خواهد شد.
ریشههای افزایش مهاجرت قاچاقی
در پی توقف روند صدور ویزه ایران، شمار زیادی از باشنده گان کشور تلاش میکنند که از طریق قاچاق وارد آن کشور شوند. خروج غیرقانونی مهاجران افغانستان به ایران، پاکستان، ترکیه و حتی اروپا، خبر تازهای نیست؛ خروجی که همواره با خطرات جانی برای مهاجران همراه بوده است.
حکومت سرپرست طالبان نیز در ماههای اخیر از بازداشت صدها شهروند کشور که در تلاش سفر قاچاقی به ایران بودند، خبر داده است. این حکومت که هر روز با وضع قوانین سختگیرانه عرصه را بر مردم تنگ کرده و فرار را تنها گزینه پیش روی آنها قرار داده، تنها به بررسی ابعاد حادثه پس از وقوع آن اکتفا میکند.
سیاستهای ضدانسانی و میراث اشغال؛ مهاجران افغانستان در آغوش مرگ
رویداد دلخراش کشته شدن ۱۰ شهروند افغان و ناپدید شدن دو تن دیگر در سرحد ابونصر فراهی، بار دیگر ابعاد فاجعهبار مهاجرت اجباری مردم افغانستان را به نمایش گذاشت. این تراژدی نه یک حادثه تصادفی، بلکه نتیجه مستقیم دو عامل ویرانگر است: سیاستهای سرکوبگرانه حکومت طالبان و میراث شکستخورده اشغال ۲۰ ساله افغانستان توسط امریکا و متحدانش.
سیاستهای طالبان؛ ریشه کن کردن امید
افزایش بیسابقه آمار مهاجرتهای غیرقانونی، که قربانیانی چون این ۱۰ شهروند را رقم میزند، ریشه در بیتدبیری، سیاستهای ضدحقوق بشری و فقر گسترده تحمیل شده توسط حکومت طالبان دارد:
سیاستهای ضد آموزش و حقوق زنان: ممنوعیت آموزش عالی و کار برای زنان و وضع قوانین سختگیرانه روزانه، نیمی از جامعه را خانهنشین و ناامید کرده است. این سیاستها نه تنها نقض گسترده حقوق بشر است، بلکه اقتصاد کشور را فلج کرده و فقر را تشدید میکند.
فقر و بیثباتی اقتصادی: سوء مدیریت و بی تدبیری حکومت طالبان منجر به گسترش فقر شده است. نبود آینده و امید به زنده گی در کنار نبود شغل و درآمد پایدار، مردم را به نقطهای رسانده است که چارهای جز پذیرش خطر مهاجرتهای غیرقانونی و مرگ در سرحدات نمیبینند.
واکنش منفعلانه: در حالی که طالبان با وضع قوانین سختگیرانه عرصه را بر مردم تنگ کرده، تنها پس از وقوع فاجعههایی چون این تیراندازی مرگبار، به بررسی ابعاد حادثه اکتفا میکنند.
میراث اشغال و تقدیم کشور به حکومتی دست نشانده
کارشناسان معتقدند که فاجعه کنونی تنها مختص به دو سال اخیر نیست؛ بیش از دو دهه اشغال افغانستان توسط امریکا و متحدانش، هیچ دستاوردی برای مردم افغانستان به جز غارت منابع کشور، افزایش فقر و آوارگی نداشت.
حضور طولانیمدت قدرتهای خارجی، زیرساختهای اقتصادی و اجتماعی را به شدت وابسته کرد و به جای ساختن یک دولت ملی قدرتمند و مستقل، صرفاً منافع خود را پیگیری کردند.
اوج این خیانت و بیتوجهی به ملت، تقدیم کردن کشور بدون اجازه و رأی ملت به یک حکومت دست نشانده (طالبان) بود که مردم را با آیندهای مبهم و پر از خطر مواجه کرد. این اقدام، آوارگی و فرار را به تنها گزینه پیش روی ملیونها شهروند تبدیل کرد.
این رویدادها زنگ خطری جدی درباره سرنوشت مردمانی است که قربانی بیمسئولیتی داخلی و خیانت خارجی شدهاند و برای بقا، خود را به آغوش مرگ میفرستند.
