هشدار نسبت به تبعات خلع سلاح محافظان مساجد شیعیان توسط حکومت سرپرست
اقدام حکومت طالبان در جمعآوری تسلیحات مردمی و خلعسلاح محافظان مساجد و تکیهخانههای شیعیان در ولایاتی چون هرات، نگرانیهای شدیدی را در خصوص ایجاد خلأ امنیتی بوجود آورده است…
جمعآوری تسلیحات حفاظتی و ایجاد خلأ امنیتی
با بازگشت طالبان به قدرت، عملیاتهای گستردهای جهت جمعآوری تسلیحات نظامی در سراسر افغانستان، به ویژه منازل و نهادهای غیردولتی راهاندازی گردید. یکی از ابعاد جنجالی این تصمیم، خلعسلاح محافظان بومی و مردمی مساجد شیعیان در ولایت هرات و سایر مناطق بوده است؛ تسلیحاتی که در سال ۱۳۹۶ بر اساس مصوبه شورای امنیت ملی دولت پیشین برای تامین امنیت اماکن در معرض تهدید توزیع شده بود. جمعآوری این سلاحها بدون جایگزینی پلان یا نیروی امنیتی جایگزین، بیم وقوع جنایات تازه را میان باشنده گان افزایش داده است.
تقویم خونین حملات علیه اماکن مذهبی در هرات
بررسی رویدادهای امنیتی نشان میدهد ولایت هرات در اواخر سال گذشته و ماههای اخیر گواه موجی از تیراندازیهای هدفمند بوده است. از جمله این موارد میتوان به حمله اواخر ماه حمل به زیارت سید محمد آقای سبزپوش در ولسوالی انجیل با ۱۱ کشته و ۱۱ زخمی، تیراندازی به نمازگزاران شهرک محمدیه ولسوالی گذره در ماه ثور با ۶ کشته، و همچنین ترورهای زنجیرهای روحانیون سرشناس شیعه مانند عیدمحمد اعتمادی، رجبعلی اخلاقی و محمدتقی صادقی اشاره کرد که مسئولیت بخشی از آنها را گروه داعش به عهده گرفته است.
دامنه جغرافیایی تروریزم؛ از مزارشریف تا کندز و بغلان
تهدیدات امنیتی علیه جامعه شیعه محدود به غرب کشور نبوده است. در نزدیک به پنج سال گذشته، مساجد شاخصی چون مسجد سهدکان مزارشریف با بیش از ۳۰ کشته و ۹۰ زخمی، مسجد امام زمان پلخمری، مسجد امامبارگاه کندهار و مسجد سیدآباد کندز گواه انفجارهای مرگبار انتحاری بودهاند که در اثر آنها صدها نمازگزار جان خود را از دست داده و صدها تن دیگر مجروح شدهاند.
هدف قرار گرفتن خانقاهها و پیامدهای بیدفاعسازی
علاوه بر شیعیان، پیروان طریقتهای صوفی اهل سنت نیز هدف حملات تروریستی قرار گرفتهاند؛ از جمله حمله خونین به مسجد و خانقاه خلیفه صاحب در کابل با ۶۶ کشته و تیراندازی به زیارت سید پادشاه آغا سادات در ولسوالی نهرین ولایت بغلان که به جان باختن ۱۰ تن انجامید. تداوم این سلسله رویدادها در کنار ادعای طالبان مبنی بر تامین امنیت سراسری، نشان میدهد که بدون حضور فعال و مسلّح محافظان محلی، اماکن مذهبی همچنان اهدافی آسیبپذیر در برابر گروههای افراطی باقی خواهند ماند.
