ناامیدی فعالان حقوق زنان از نتایج سفرهای اخیر مقامات بینالمللی به افغانستان
نماینده خاص اتحادیه اروپا برای افغانستان در اظهاراتی صریح ضمن غیرقابل توجیه خواندن محرومیت دختران از تحصیل، اعتراف کرد که تغییر سیاستهای ایدئولوژیک طالبان بسیار دشوار است. همزمان، سازمان ملل متحد تأیید کرد که در جریان سفرهای اخیر مقامات بلندپایه این سازمان به کابل و دیدار با سران طالبان، هیچ تعهد مشخصی برای بازگشایی مکاتب دخترانه یا لغو ممنوعیت کار زنان دریافت نشده است…
ژیل برتران، نماینده خاص اتحادیه اروپا، ضمن غیرقابل توجیه خواندن محرومیت دختران از تحصیل، اعتراف کرد که لغو محدودیتهای طالبان بسیار دشوار است. همزمان، سازمان ملل متحد تایید کرد که در سفر اخیر مقامات ارشد این سازمان به کابل، هیچ تعهد مشخصی از سوی طالبان برای بازگشایی مکاتب یا لغو محدودیتهای کاری زنان دریافت نشده است؛ موضوعی که موجی از ناامیدی را میان فعالان حقوق زن برانگیخته است.
بحران حقوق بشر در افغانستان؛ تلاشهای دپلوماتیک در برابر سد محکم ایدئولوژی
در حالی که فشارهای بینالمللی بر حکومت طالبان برای لغو محدودیتهای جنسیتی ادامه دارد، اظهارات اخیر مقامات ارشد اتحادیه اروپا و سازمان ملل متحد نشاندهنده یک بنبست فرساینده در تعامل با کابل است.
اتحادیه اروپا: طالبان نیمی از ظرفیت کشور را فلج کردهاند
ژیل برتران، نماینده خاص اتحادیه اروپا برای افغانستان، با صراحت اعلام کرد که محروم کردن دختران بالاتر از صنف ششم از آموزش، هیچ ریشه دینی یا فرهنگی ندارد و تنها یک مانع کلان در برابر عملکرد عادی جامعه و اقتصاد افغانستان است. وی تأکید کرد که اتحادیه اروپا تلاش میکند با تمرکز بر پروژههایی که توسط زنان مدیریت میشوند، این قشر را در حاشیه نگه ندارد، اما اعتراف کرد که تغییر سیاستهای کلان طالبان در این حوزه کار آسانی نیست.
سازمان ملل و دستهای خالی از تعهد
استفن دوجاریک، سخنگوی سازمان ملل، در نیویارک تأیید کرد که علیرغم دیدارهای رزماری دیکارلو با چهرههای کلیدی طالبان نظیر امیرخان متقی و سراجالدین حقانی، هیچ نشانهای از عقبنشینی طالبان از مواضعشان دیده نمیشود. دیکارلو در این سفر خواستار لغو فوری ممنوعیت کار زنان در دفاتر سازمان ملل و بازگشایی مکاتب شده بود، اما پاسخ کابل به این مطالبات، سکوت و ابهام بوده است.
نقد فعالان زن؛ دپلوماسی بدون ابزار فشار
سیما نوری، فعال حقوق زن، در تحلیلی واقعگرایانه معتقد است که جامعه جهانی قدرت چانهزنی خود را از دست داده است. به باور وی، طالبان به آموزش نگاهی سیاسی-ایدئولوژیک دارند تا از طریق آن کنترول بر جامعه را حفظ کنند. نوری تأکید میکند که ابزارهای فشار فعلی (مانند تحریمهای محدود و اعلامیه های دپلوماتیک) در برابر ارادهی ایدئولوژیک طالبان کارایی ندارند و تا زمانی که سازمان ملل ابزار فشار قاطعی نداشته باشد، این نشستها تنها تکرار مکررات خواهد بود.
