برنامه جهانی غذا افغانستان را در فهرست ۱۱ کشور با گرسنگی شدید قرار داد!
برنامه جهانی غذا (WFP) در گزارش چشمانداز جهانی ۲۰۲۶ افغانستان را در فهرست ۱۱ کشور جهان با بحران گرسنگی شدید، در کنار غزه و سودان، قرار داد. این سازمان هشدار داد که بیش از ۳۰۰ ملیون نفر در سال آینده در وضعیت بحرانی گرسنگی قرار میگیرند…
بحران ساختاری در افغانستان و جهان
برنامه جهانی غذا (WFP) با انتشار گزارش سالانۀ خود تحت عنوان چشمانداز جهانی ۲۰۲۶ ، وضعیت افغانستان را بسیار وخیم ارزیابی کرده و این کشور را در فهرست ۱۱ مُـلکی قرار داده است که با بحران گرسنگی شدید مواجهاند؛ این فهرست شامل غزه، سودان، یمن، سوریه و هاییتی نیز میشود.
WFP هشدار داده است که در سال آینده، وضعیت گرسنگی در سطح جهانی بهطور بیسابقهای وخیم خواهد شد؛ پیشبینی میشود ۳۱۸ ملیون نفر در سطح جهان بهطور همزمان در وضعیت بحران یا بدتر قرار خواهند گرفت که این رقم بیش از دو برابر آمار سال ۲۰۱۹ است. از این میان، ۴۱ ملیون نفر در آستانه گرسنهمرگی قرار دارند.
سیندی مککین، مدیر اجرایی WFP، در اعلامیه ای تأکید کرد:
گرسنگی دیگر یک بحران گذرا نیست بلکه ساختاری شده است. راهحلهای فوری جان میسوزانند اما نیازمند تعهد بلندمدت جهانی است.
کسری بودیجه و عدم پشتیبانی از نیازمندان
برای پاسخ به این بحران فزاینده، WFP اعلام کرده که به ۱۳ ملیارد دالر بودیجه نیاز دارد؛ اما کاهش بودیجه، خاصتاً تصمیمات اخیر دولت امریکا، توان عملیاتی این سازمان را بهشدت تحت تأثیر قرار داده است.
سازمان پیشبینی میکند تنها بتواند به ۱۱۰ ملیون نفر کمک کند؛ به این معنی که بیش از دو سوم نیازمندان جهان بدون پشتیبانی باقی خواهند ماند. این گزارش همچنین یادآور شد که بیش از ۶۶ فیصد ناامنی غذایی حاد، ریشه در درگیریهای مسلحانه دارد و عواملی مانند تغییرات اقلیمی، تورم و بیثباتی اقتصادی نیز وضعیت را تشدید میکنند.
بحران افغانستان؛ نتیجه تحریمهای سیاسی
گزارش WFP نکته حیاتی را در مورد افغانستان گوشزد میکند: این کشور نه بهدلیل خشکسالی یا بلای طبیعی، بلکه بهدلیل ترکیب فلجکنندۀ تحریمهای غیرمستقیم، تحریم بانکی و سکوت جهانی در لست بحران شدید قرار گرفته است. جایی که گرسنگی، عملاً به ابزاری غیرمستقیم برای فشار سیاسی تبدیل شده است.
در این بستر، کاهش بودیجه WFP خاصتاً از سوی کشورهای غربی، صرفاً یک کمبود مالی تلقی نمیشود، بلکه اعلام عدم اولویتدهی به بقا در مقابل سیاست است؛ تصمیمی که هزینهٔ آن را بهطور مستقیم، اطفال، زنان و سالمندان در قریه های هرات تا بدخشان میپردازند.
