اتهامزنی دوباره اسلامآباد علیه کابل؛ ادعای وزیر دفاع پاکستان درباره جنگ نیابتی هند
وزیر دفاع پاکستان در اظهاراتی تازه، بار دیگر ادعا کرد که هند از خاک افغانستان منحیث پایگاهی برای پیشبرد جنگهای نیابتی علیه اسلامآباد استفاده میکند. در حالی که خواجه آصف بر حمایت از گروههای مسلح در آن سوی سرحد تاکید دارد، مقامات طالبان با رد این اتهامات، ریشه ناامنیهای پاکستان را در ناتوانی و عدم کارایی دولت این کشور جستجو میکنند…
خواجه آصف، وزیر دفاع پاکستان، در دور جدیدی از اعلامیه های تند علیه وضعیت امنیتی منطقه، مدعی شد که افغانستان به پناهگاه و سکوی پرشی برای فعالیتهای ضدپاکستانی مبدل شده است. وی تصریح کرد که هند با استفاده از جغرافیای افغانستان، جنگی نیابتی را علیه تمامیت ارضی پاکستان سازماندهی کرده و شبکههای تروریستی فعال در منطقه از حمایتهای خارجی برخوردار هستند.
به گزارش رسانههای دولتی پاکستان، آصف تاکید ورزیده است که عناصر مسلح با عبور از سرحدات مشترک، نیروهای امنیتی پاکستان را درگیر چالشهای مداوم کردهاند و کانون این ناآرامیها در داخل خاک افغانستان قرار دارد.
ادعای نقش هند در تنشهای سرحدی
وزیر دفاع پاکستان در اظهارات خود بارها به نقش دهلینو اشاره کرده و مدعی شده است که منافع هند از طریق ناامنسازی سرحدات پاکستان و افغانستان تامین میشود. او بر این باور است که گروههای مسلح نهتنها در افغانستان پناه گرفتهاند، بلکه از سوی شبکههای استخباراتی هند برای ضربه زدن به پاکستان هدایت و تجهیز میشوند.
خواجه آصف در بخش دیگری از سخنانش، ضمن تاکید بر ضرورت حفظ وحدت ملی و احترام به جایگاه ارتش در پاکستان، از جریانهای سیاسی داخلی خواست تا اختلافات را کنار گذاشته و در برابر تهدیدات سرحدی که از خاک همسایه نشأت میگیرد، یکپارچه عمل کنند.
واکنش کابل؛ فرافکنی اسلامآباد برای پوشش ضعفهای داخلی
در مقابل، مقامات حکومت طالبان بارها این دست اتهامات را بیاساس خوانده و بر سیاست عدم مداخله خود تاکید کردهاند. کابل با رد ادعاهای وزیر دفاع پاکستان، تصریح کرده است که هیچ جمعی اجازه ندارد از خاک افغانستان علیه کشورهای همسایه استفاده کند.
سخنگویان طالبان معتقدند که پاکستان به جای متهم کردن دیگران، باید ریشههای ناامنی را در داخل قلمرو خود و در عدم کارایی نهادهای امنیتی و اداریاش جستجو کند. از نظر کابل، فرافکنی و پیوند دادن مشکلات امنیتی پاکستان به عوامل خارجی، تنها راهی برای فرار از پاسخگویی در قبال ناکامیهای داخلی اسلامآباد در مهار شورشهای محلی است. این تقابل لفظی نشاندهنده تیرگی روزافزون روابط میان دو همسایه است که علیرغم پیوندهای جغرافیایی، در تامین امنیت مشترک سرحدی با بنبست جدی روبرو شدهاند.
