شرط و شروط سازمان ملل برای واگذاری کرسی نماینده گی به هیئت حاکمه افغانستان
با گذشت نزدیک به پنج سال، کرسی نماینده گی دایمی افغانستان در سازمان ملل متحد همچنان بلاتکلیف مانده و کشورمان به دلیل عدم پرداخت حق عضویت، برای چهارمین سال متوالی از حق رأی محروم شده است. جامعه جهانی واگذاری این کرسی را به رعایت حقوق بشر منوط کرده، در حالی که کابل پرداخت بدهیها را مشروط به واگذاری رسمی این جایگاه میداند…
با سپری شدن نزدیک به پنج سال از تغییرات سیاسی در کابل، سرنوشت کرسی نماینده گی دایمی افغانستان در سازمان ملل متحد همچنان در هالهای از ابهام قرار دارد. کمیته اعتبارنامههای این سازمان تا کنون از واگذاری رسمی این کرسی به هیئت حاکمه کنونی خودداری کرده است. جامعه جهانی در طول چهار سال گذشته، موضوعاتی نظیر تشکیل حکومت فراگیر، رعایت حقوق بشر به ویژه حق کار و آموزش زنان، و مبارزه موثر با هراسافگنی را به حیث پیششرطهای اصلی برای بهرسمیتشناسی و واگذاری این کرسی مطرح نموده است. در مقابل، مقامات کابل مسایل مربوط به حقوق بشر و ساختار حکومت را موضوعات داخلی پنداشته و بر مصونیت خاک کشور تأکید میورزند.
بحران بدهی و محرومیت از حق رأی در مجمع عمومی
یکی از پیامدهای جدی این بنبست دپلوماتیک، محرومیت افغانستان از حق رأی در مجمع عمومی سازمان ملل متحد برای چهارمین سال پیاپی است. این محرومیت ناشی از عدم پرداخت حق عضویت سالانه است که بالغ بر دوصد هزار دالر میشود. بر اساس گزارشها، بدهیهای انباشته شده افغانستان اکنون از مرز ۹۰۰ هزار دالر فراتر رفته است. حکومت کابل تصریح نموده است که پرداخت این مبالغ تنها در صورتی انجام خواهد شد که کرسی نماینده گی دایمی به صورت رسمی به آنان واگذار گردد؛ در غیر این صورت، مسئولیتی در قبال بدهیهای مالی نخواهند داشت.
دیدگاههای متضاد پیرامون راهکار برونرفت از بنبست
کارشناسان و دپلوماتهای پیشین، ادامهی این وضعیت را به ضرر جایگاه بینالمللی افغانستان میدانند. گلمحمدالدین محمدی، آگاه امور سیاسی، بر این باور است که سازمان ملل باید با حذف نام مقامات کابل از فهرست سیاه و آزادسازی داراییها، راه را برای تعامل هموار کند؛ در مقابل، هیئت حاکمه نیز باید در مواردی که با اصول شرعی در تضاد نیست، نرمش نشان دهد. از سوی دیگر، عزیز معارج، دپلومات پیشین، معتقد است تا زمانی که چالشهای مربوط به آموزش دختران و کار زنان حل نگردد، سازمان ملل از مواضع خود عقبنشینی نخواهد کرد. این بیسرنوشتی نه تنها جایگاه کشور را در تصمیمگیریهای جهانی تضعیف نموده، بلکه روند تعاملات دپلوماتیک را نیز با پیچیدگیهای جدی روبهرو ساخته است.
