- خبرگزاری آریانا نیوز - https://ariananews.co -

مذاکرات صلح و تلاش طالبان برای سیطره کامل بر افغانستان

آریانانیوز: اگر مذاکرات صلح با موفقیت سپری گردد، طالبان به مناطق بیشتر و وسیعتری دست پیدا خواهند کرد ولی اگر مذاکرات با شکست مواجه گردد، نتیجه به مراتب بدتر خواهد شد و مبارزات تازه ای با حکومت متزلزل افغانستان آغاز می شود…

به گزارش ویبسایت تحلیلی فارین پالسی، همانطور که گفتگو و مذاکرات صلح برای ختم جنگ بی پایان افغانستان در دوحه پایتخت قطر جریان دارد و همچنین وجود بی نظمی های سیاسی در کابل، به نظر می رسد که یک روند واضح در این زمینه وجود دارد: طالبان حاکمیت را در دست خواهد گرفت.
هر چه جنگ و درگیری ها طولانی تر گردد – در حال حاضر ۱۸ سال از جنگ با گروه های شورشی می گذرد – وزنه پیروزی به نفع گروه های شوروی مخصوصا برای طالبان سنگینی می کند.

در حالیکه در میان غربیان و حکومت افغانستان این بحث وجود دارد که مذاکرات صلح با طالبان به معنای احترام به حقوق زنان و آینده دیموکراسی خواهد بود. این دیدگاه در میان جوامع بین المللی وجود دارد که اگر مذاکرات صلح با موفقیت سپری گردد، طالبان به مناطق بیشتر و وسیعتری دست پیدا خواهند کرد ولی اگر مذاکرات با شکست مواجه گردد، نتیجه به مراتب بدتر خواهد شد و مبارزات تازه ای با حکومت متزلزل افغانستان آغاز می شود.

این روزها گروه طالبان پس از گذشت سال ها، مجددا خود را راس قدرت می بیند. در مناطقی که تحت کنترول این گروه است حکومت خود را جایگزین حکومت افغانستان کرده اند می توان به محکمه های شریعت اسلامی مورد نظر خود و وجود کارمندان سایه که مسوول اخذ مالیات و نظارت بر معلمین استند، اشاره نمود.

اکثر مردم افغانستان در دوران جنگ و خونریزی ولادت یافته اند و خواهان پایان جنگ افغانستان استند. آنها بر این باور استند که تحت هرگونه معامله ای با ایالات متحده، طالبان قدرت را در اختیار خواهند گرفت. تعدادی از مردم معتقدند که ممکن است طالبان آن گروه افراطی گذشته نباشد، شاید آنها اجازه تحصیل دختران را در مکاتب و پوهنتون ها بدهند.

آتش بس سه روزه سال گذشته باعث شد تا امید ها به صلح افزایش یابد اما فقط سه روز بود. مجددا جنگ از سر گرفته شد، طالبان این آتش بس را نیرنگ ای بیش نمی دانستند و این اقدامات را تاثیر گذار برای تامین صلح مثبت نمی دانند. آنها در صورتی صلح خواهند کرد که نیروهای امریکایی از افغانستان خارج شوند.

این روزها دو طرف برای شکست دادن یکدیگر و امتیازگیری بیشتر در مذاکرات صلح، حملات خود را علیه یکدیگر شدت بخشیده اند و تنها دستاورد آن افزایش شمار تلفات افراد ملکی می باشد و هیچ نتیجه مثبتی مبنی بر اینکه طالبان مورد تضعیف قرار گرفته باشد، وجود ندارد.

پیشنهاد آتش بس و گفتگوهای صلح به طالبان آنها را در موضعی برتر قرار داده است و باعث شده است در این روزها آنها از قدرت سیاسی و نظامی خود صحبت کنند.

اعضای طالبان تا زمانی که نیروهای خارجی از افغانستان بیرون نشوند و تا زمانی که به آرمان هایشان دست پیدا نکنند -حکومت اسلامی- عقب نشینی نخواهند کرد.

آنها خواهان صلح استند اما براساس شرایط خودشان، تمرکز اصلی این گروه در حال حاضر خروج نیروهای خارجی مخصوصا امریکایی ها از افغانستان است.

اعضای طالبان در جریان مذاکراتشان به حکومت افغانستان هیچ اشاره ای نمی کنند. یک قوماندان طالب در ولایت هلمند می گوید: اگر امریکا تنها یک ماه حمایت خود را از حکومت متوقف نماید ما تمام افغانستان را در اختیار خواهیم گرفت، به همین دلیل با واشینگتن مذاکره می کنیم.

این در حالی است که بیشتر کارشناسان به این امر معتقدند که مذاکرات صلح در جریان است و خوش بینی هایی را در جهت تامین صلح در افغانستان به وجود آورده است اما با وضعیت موجود که همگان شاهد استیم به نظر ناامید کننده است.

رهبران طالب با نادیده گرفتن حکومت افغانستان، نشان داده اند که برای ایجاد قدرت مشترک با دیگر گروه های داخلی مشکلی ندارند.

اما جنگجویان طالب این آرزو را دارند که حکومت آینده، حکومتی براساس آموزه های واقعی شریعت اسلامی باشد و محدودیت هایی را برای زنان در جامعه ایجاد کند. اگر این گروه به قدرت برسند در بهترین حالت می توان آینده را پیش بینی کرد که کمی ملایم تر نسبت به دهه ۹۰ خواهند بود.

کارشناسان معتقدند که انتخابات برگزار خواهد شد، طالبان در هر صورت اگر قدرت مطلق را در اختیار نداشته باشند، سهم بسزایی در حکومت آینده خواهند داشت. عواقب آن برای افغانها مخصوصا زنان وخیم خواهد بود.

کشورهای خارجی و سازمان های بین المللی از تلاش صلح همچنان حمایت می کنند اما سوال این است که آیا از حکومت آینده حمایت خواهند کرد. جایگزین ها ممکن است که وضعیت را بدتر کند: خشونت ها افزایش پیدا کند و جنگ داخلی دیگری شروع شود.

بر همین اساس برای ایجاد وضعیت بهتر یا بدتر، سرنوشت افغانستان به دست رهبران سیاسی در واشینگتن، کابل و دوحه بستگی دارد.

اما در حال حاضر هیچ کدام از این بازیگران آماده و یا حتی قادر نیستند که فداکاری هایی را در پایان دادن به جنگ بی پایان افغانستان انجام دهند!