بخش : اخبار, سياسی, همه, یادداشت -+ نسخه قابل چاپ

زمان انتشار : یکشنبه, 1 دسامبر , 2019 لینک کوتاه خبر :

اشرف غنی قربانی نهایی سناریوی خود ساخته در عرصه سیاست

اشرف غنی

آریانانیوز: اشرف غنی طی ماه‌های گذشته با طراحی سناریویی زیرکانه سعی در تقویت جایگاه خویش در برابر خلیل‌زاد و رقیب انتخاباتی‌اش داکتر عبدالله دارد...


در روزهای اخیر شاهد نشر اخباری مربوط به تماس تلیفونی ترمپ و غنی استیم که به صورت خاصی توسط ارگ بازتاب داده می‌شود. غنی تلاش دارد از یک تماس چند دقیقه‌ای با ترمپ که او را قبله آمال خود می‌داند، یک نمایش پیروزی همه جانبه از خود به مردم نشان دهد.

به گزارش رسانه‌ها، اشرف غنی طی ماه‌های گذشته با طراحی سناریویی زیرکانه و در اختیار داشتن برخی ابزارهای مهم و به موقع خرج کردن آن‌ها (نظیر آزادسازی مقامات طالبان)، سعی در تقویت جایگاه خویش در برابر خلیل‌زاد و رقیب انتخاباتی‌اش داکتر عبدالله دارد. خلیل‌زاد سعی دارد به سبک خود موضوع مذاکرات صلح را بدون دخالت دولت افغانستان هر چه سریعتر به سرانجام برساند، وی در این پروسه هیچ جایگاهی برای دولت غنی طراحی نکرده‌است.

اعلام پروگرام سفر غنی به امریکا که البته تنها از طریق ارگ رسانه‌ای شده!! و مقامات امریکایی تاکنون آن را تایید نکرده‌اند، گواه این امر است که نامبرده درحال فضاسازی و بهره‌برداری تبلیغاتی در پیوند با اعلام نتایج انتخابات به نفع خویش است. البته امریکاشناسیِ غنی به وی در پیشبرد سیاست فوق کمک شایانی کرده‌است، لیکن افغانستان‌شناسی وی و برخی مشاوران غربگرای او، شاید او را در آینده با مشکل روبرو ساخته و شخص وی یکی از قربانیان نهایی این سناریو باشد!!!

غلام محمد کابلی

همرسانی کنید!

  1. خواجه محمد نعیم قادری :

    با سلام و عرض ابد :
    غنی بیش از آن که به کشور زادگاهش وابسته باشد به کشور میزبانش وابسته است. و آن هم وابستگی بیش از حد. از همین رو یک اشاره چشم امریکا برای او یک دنیا می ارزد. و انتظار دارد تا این بار به جای جان کری آقای پامپیو بیاید و دست حمایت بر پشت او بزند و بک بار دیگر او را پادشاه ملک خداد افغانستان نماید. غنی در دسته بندی های عمال امریکا دست چندم است. ازین گپ اول را در سیاست های امریکا را جع به افغانستان زلمی خلیل زاد مربی غنی می زند. بنابرین غنی منتظر بخت و اقبال است که کاخ سفید برایش چه آشی می پزد . او فاقد اراده سیاسی و استقلال عمل است که کاری فراتر از تصفیه حساب های قومی و گسترش قومگرایی و تداوم نظام قبیله انجام دهد. آرزومندم که بیش ازین بار دوش جامعه بدبخت ما نشود.