بخش : خارجی, همه -+ نسخه قابل چاپ

زمان انتشار : دوشنبه, 21 اسد , 1398 لینک کوتاه خبر :

گذری بر وضعیت زنده گی مسلمانان اویغور

مسلمانان اویغور - گذری بر وضعیت زنده گی مسلمانان اویغور

آریانانیوز: اویغور‌ها با جمعیت ۱۰ ملیون نفری در جامعه مسلمان نشین سین کیانگ با جمعیت ۲۳ ملیون نفری سکونت دارند...


مدتی است که اخباری مبنی بر آزار و اذیت مسلمانان ولایت سین کیانگ واقع در غرب چین توسط دولت مرکزی از رسانه‌ها مخابره می‌شود. اخباری که عمدتا همراه با کلیدواژه‌هایی مانند محدودیت، سلب آزادی، شکنجه، زندان، اردوگاه کار اجباری و… برای توصیف وضعیت مسلمانان این منطقه بوده است. اما آیا واقعیت وضعیت در این مناطق، همانی است که رسانه‌ها از آن می‌گویند؟

به طور کلی ۵۵ اقلیت قومی در جمهوری خلق چین زنده گی می‌کنند که قوم هان با جمعیتی بیش از یک ملیارد و ۲۵۰ ملیون نفر، در صدر این اقوام و صاحب موقعیت‌های سیاسی، نظامی و اجتماعی در این کشور است. چین امروز که بنیان حرکت اقتصادی خود را بر ثبات و امنیت داخلی گذاشته، در این مسیر پذیرفته است که بدون اشتراک تمام اقوام و اقلیت‌ها، دست‌یابی به موقعیت برتر در نظام بین‌المللی امکان پذیر نیست.

یکی از این اقوام، اویغور‌ها با جمعیت ۱۰ ملیون نفری استند که در جامعه مسلمان نشین سین کیانگ با جمعیت ۲۳ ملیون نفری سکونت دارند.

مشخصا بدون اشتراک پنجمین قوم چین از لحاظ جمعیت، نمی‌توان ثبات داخلی را برقرار کرد. در واقع رفتار دولت مرکزی چین با اقلیت مسلمان نشین همراه با تبعیض‌های قابل توجهی نیست و آن‌ها با دولت مرکزی مشکل امنیتی ندارند بلکه گروه‌هایی در داخل قوم اویغور تاکتیک کنش ضد امنیتی را در ارتباط با پکن اتخاد کرده‌اند.

سین کیانگ، نقشی محوری را در انتقال سرمایه و توسعه از شرق به غرب چین ایفا می‌کند و راه حل چینی‌ها برای حفظ توازن توسعه‌ای داخلی میان شرق و غرب و مبارزه با ناامنی در سین کیانگ، در ارتقای توانمندی اقتصادی مردم این مناطق در چوکات ابرپروژه یک کمربند یک جاده خلاصه می‌شود.

بنابراین، رویکرد دولت مرکزی بر تسریع روند‌های توسعه‌ای در این مناطق همزمان با کنترول تحرکات ضد امنیتی است. در نتیجه و بر اساس مشاهدات میدانی در شهر‌های مختلف سین کیانگ مانند ارومجی، شانجی و کارامای، اولا دولت با مسلمانان این مناطق نه تنها مشکلی ندارد بلکه با پذیرش خودمختاری این ولایت، عملا حسن نیت خود را در این باره اثبات کرده است.

ثانیا از دوران هو جین تائو و از حدود ۲۰ سال گذشته، پکن توجه خاصی به توسعه این ایالت داشته و این ولایت را به قطب حمل و نقل و ترانزیت، تجارت، پتروکیمیا، زراعت و آی تی تبدیل کرده است و اصرار دارد تمام مردم در این چرخه عظیم اقتصادی سهیم باشند.

ثالثا مشکل اصلی دولت تنها با افراطیون تکفیری از قوم اویغور مانند حزب اسلامی ترکستان شرقی است که جذب وهابیت شده‌اند و به هیچ صراطی مستقیم نمی‌شوند. به نظر می‌رسد که روایت شکل گرفته در اذهان بسیاری از نخبگان در کشور‌های اسلامی و غیر اسلامی، کاملا متاثر از جریان رسانه‌ای غربی است. طبیعی است که این رسانه‌ها، تمام واقعیت تحولات سین کیانگ را نشر نکرده و قسمتی از رفتار دولت مرکزی را به حیث حربه‌ای علیه چین –به حیث راهبردی‌ترین رقیب غرب- در بستر عملیات روانی خود کماکان حفظ کرده اند.

البته دولت چین هم دست روی دست نگذاشته و تاکنون چند تور بازدید از سین کیانگ را برای دپلومات‌های خارجی مستقر در پکن همراه با جلسات پرسش و پاسخ برگزار کرده وحتی مجوز ورود رسانه‌ها را به اردوگاه‌های بازآموزی صادر کرده‌است. اما کماکان قدرت رسانه‌ای آن‌ها در این موضوع ضعیف عمل کرده و نتوانسته تمام وجوه تحولات سین کیانگ را به مخاطبان جهانی اعلان کند. در مجموع به نظر می‌رسد که رویکرد سخت‌گیرانه پکن در قبال افراطیون وهابی بوده و موضوع، ارتباط بسیار کمی به تمامیت مسلمانان چین دارد.

همرسانی کنید!